วันนี้ ได้รับ จม จาก มูลนิธิ เด็กกำพร้า โสละมา

ก็ดูๆ จนไปถึงส่วนที่เป็น จมตอบกลับว่าจะบริจาคอะไรบ้าง

ก็มีช่องนึงบอกว่า อุปการะเด็กรายคน เดือนหล่ะ 300 บาท พออ่านกูก็อืมม

300 นี่ดูแล เด็กหนึ่งคนได้ทั้งเดือนเลยหรอเนี่ย แล้วชีวิตกูหล่ะ 300 บาททำไรได้บ้าง

นวด 2 ชม 300 บาท ไม่ก็

ตัดผม 250 บาท ไม่ก็

กินเข้าในร้าน 2-3 ร้อยบาท ไม่ก็

รายเดือนมือถือ 300 บาท ไม่ก็

ค่าเน็ต 200 บาทต่อเดือน ไม่ก็

เที่ยวกะเพื่อน 3-5ร้อยบาท

ค่าแอร์ต่อเดือน 3-4 ร้อยบาท

 

ดูสิ มีสาระโคตรๆเลย 300 บาทของกู

ว่าแล้วก็เลย ตัดสินใจว่า จะอุปการะเด็กแระ

คงเริ่มจาก 1 คนก่อน แล้ว ในเดือนๆนึงกูจะลดการไปกินในร้านลง

แล้วเงินที่กู แดร๊กล้างผลาญ ก็จะไปเป็น ตังให้เด็ก 1 คนมีกิน 1 เดือนคุ้มจิงๆ

แล้วอ่านดู มูลนิธินี้ เค้าจะให้รับเด็กเป็นลูกบุญธรรมได้ ต้องแต่งงานแล้วเท่านั้น

กรูม่ายเข้าใจ แล้วไง ถ้าคนโสด คิดอยากมีลูกไมได้หรอ กูไม่อยากแต่งงาน

เพราะจนถึงตอนนี้ กูยังคิดไม่ออกเลย ว่ากูจะรักคนหนึ่งคน จนชั่วชีวิตได้มั้ย

เฮ่อออ อยากมีลูกจัง แต่ตอนนี้ขอเวลานอนก่อนเหอะ

 

***วันนี้ไปบริจาคเลือดครั้งที่ 13 มาด้วย***

 ***ทำงาน14 วันรวด ได้หยุด 1 วัน T_T***

***เพื่อนกูมันจะแต่งงานได้จริงๆหรอวะ กลัวแทนมันไงไม่รู้***

***ตัดสินใจแล้วชาตินี้enjoy being engineer ชาติหน้า จะenjoy being doctor 555***

 

 

 

ไปดูรักแห่งสยามมา.....อืมเป้นการตัดสินใจที่ผิดหรือถูกไม่รุ้

ถ้าพูดในแง่ว่ามันคือหนัง หนังเรื่องนี้ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง

แต่ไอ้สิ่งที่หนังเรื่องนี้ สะท้อนนี่สิ ใครที่มีปมในใจ ไม่ว่าจะเรื่อง

ชีวิต เรื่องครอบครัว เรื่องรัก เรื่องการตัดสินใจในอดีตแล้ว เชื่อได้เลยว่า

100 ทั้ง 100 จิตตกทุกคนแน่ๆ กรณีกรู มันคือเรื่องการตัดสินใจ ent นู่นนน

ตอนนั้น ม4 อยากเข้าแพทย์มากๆ เพราะอยากเป้นจิตแพทย์ แต่แม่ก็แบบanti

อาชีพนี้มากๆ ทะเลาะกันทุกวันจนถึงขั้น แม่ยื่นคำขาดสุดท้ายว่า ถ้าอยากไปเรียนด้านนี้

เอาเงินไปก้อนนึง แล้วออกจากบ้านได้เลย.....แล้วจะให้กรูทำงายยยย ก็เลยบอก

งั้น วิดวะคอมแทนนะ แล้วหลังจากนั้น เกรด 3 กลางๆ ก็ร่วงมาเหลอ 2 ปลายๆ555

เพราะ เลิกเรียนเลยจิงๆ จากที่อ่านหนังสือทุกคืน ตั้งใจเรียนทุกคาบ กลายเป้น

ไปโรงเรียนด้วย cd player+cd อีก 10 กว่าแผ่นทุกวัน แค่นั้นเลย เหอะๆ

แต่มาคิดดูตอนนี้แล้ว ถ้าตอนนั้น บอกไปแทนว่าอยากเป้น หมอด้านอื่น กแม่คง approve เนอะ

แต่ตอนนั้นแบบว่าเด็กไง ถ้าไม่ได้ตามที่คิด 100% คือไม่เอาเลยดีกว่า(นิสัยนี้ตอนนี้ก็ยังเป้นนะ 55)

แล้วตอนนี้หล่ะ กรูเป็นไร กรูมาไกลเกินกว่าจะกลับไปแก้อะไรได้แล้ว เฮ่อออ

แต่ก็นะ ชีวิตคน บางครั้งถึงรู้ว่ามาผิดทางแต่ก็ต้องไปต่อให้ถึงที่สุด

และในไม่ช้า โจทย์แบบเดิมก็จะเกิดอีกครั้ง แล้วครั้งนี้กรูจะเลือกอะไรดี

ระหว่าง ความคาดหวังของพ่อแม่ หรือความต้องการของตัวเอง?